ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဝေယံလင်းနဲ့ California မှာသွားတွေ့ပြီး Taxi စီး အိမ်ပြန်လာတယ်။ ကားပေါ်မှာ ဆရာသမားနဲ့ စကားပြောတော့ သူက ယာဉ်တိုက်မှုတစ်ခုအကြောင်း ပြောပြတယ်။ ၃၁ ဂိတ်မှာ လူနှစ်ယောက်ကို တိုက်သတ်သွားသတဲ့။ (ကားကတော့ မောင်းပြေးသွားတယ်။)

ကိုယ်လည်း သူဘာကို ပြောနေမှန်း မသိတော့ ပြောရတာပေါ့။ “မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ။ လူ့အသက်တန်ဖိုး မထားဘူး” ဘာညာပေါ့။ အဲ့ဒီတော့ သူက စိတ်ရှုပ်သွားပုံ ရတယ်။

“ဟ မင်းအဲ့ဒီလို မပြောနဲ့လေ။ မင်းကလည်း လူတစ်ယောက်တိုက်မိရင် ရေလည် ပြသနာများတာ။ ကားသမားတိုင်း အဲ့တာတော့ ရှောင်တယ် ဟေ့ကောင်” တဲ့။ အဲ့ဒီတော့မှ သူဘာကို ဆိုလိုချင်လည်း သဘောပေါက်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း အသုံးမကျတာ။ Taxi ဆရာကိုမှ … စကားမှားပြောတာ… ပြန်ဖြည်ရတယ်…။

“ဟုတ်တာပေါ့ဗျာ။ ဒီမှာ လူတိုက်မိရင် ပြစ်ဒဏ်က အရမ်းပြင်းထန်တာ။ တချို့ လူတွေက အဲ့ဒီအားကိုးနဲ့ တိုက်ရဲတိုက်ကြည့် ဆိုပြီး သိပ်စည်းကမ်းမရှိချင်ကြဘူး” ဆိုပြီး သူ့ဘက်က ပြန်ပြောပေးရတာပေါ့။… ဟူး…

အဲ့ဒီတော့မှ နည်းနည်း ကြည်ကြည်သာသာနဲ့ “အေးကွာ၊ ငါလည်း ဘီယာလေးနဲ့ *ကြက်ဥချောင်းကင်လေး* ၁ကင် ၃၀ဝ နဲ့ ၃ကင်ဝယ်စားနေတာ.. အဲ့ဒီအလောင်းတွေ မြင်လိုက်တော့ စည်းစိမ်တောင် ပျက်သွားတယ်” ဆိုပြီး ညည်းနေလေရဲ့။

မှတ်ချက်။ ။ဒီစာကို ရန်ကုန်မှာ ရေးပြီးတင်တယ်။

Einstein ကိုယ်တိုင် ရှင်းပြခဲ့တဲ့ Relativity Theory ရဲ့ ဥပမာလေးပါ။

မိန်းမချောလေး တစ်ယောက်ကို ခင်ဗျားပေါင်ပေါ်မှာ တစ်နာရီလောက်ကြာအောင် တင်ထားပေမယ့် တစ်မိနစ်လောက်ပဲ ကြာတယ်လို့ ခင်ဗျားထင်မယ်။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် မီးဖိုပေါ် တစ်မိနစ်လောက် တက်ထိုင်ရင်တော့ တစ်နာရီလောက်ကြာတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါ Relativity Theory ရဲ့ သဘောပဲ။

ဒါလေးတွေကတော့ နောက်ဆက်တွဲ တင်စားချက်လေးတွေပါ။

ဆံပင်သုံးချောင်းနော်။ ခေါင်းပေါ်မှာဆို သိပ်နည်းတယ်။ အယ်.. ဟင်းချိုထဲမှာဆိုရင်တော့ သိပ်များသွားပြီ။ အဲ့တာ Relativity Theory။

နောက်တစ်မျိုးက…

ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ အချိန်တစ်ခုတည်းက အိ်မ်သာတံခါးရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာ သင်ရှိနေသလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး မတူညီနိုင်ပါဘူး။ တဲ့။ အဲ့တာလည်း Relativity Theory ပါပဲ။

ဒီဟာသတွေအားလုံးကို မောင်ကောင်းထိုက်ရဲ့ ဟာသပဒေသာ အမှတ်(၁၇)ကနေ ကူးထားပါတယ်။

မောင်သန့်ဇင် ကို အေး၏၊ လိမ္မာ၏။ လို့ မထင်ပါနဲ့။ (ဘယ်သူမှလည်း မထင်လောက်ပါဘူး။) မထင်နဲ့ လို့ ပြောရတာက ၈ တန်းတုန်းက တခြား ဘယ်အတန်းမှာမှ မဖြစ်ဖူးတဲ့ ကျောင်းတက်ခွင့် ၂ ပတ် ပိတ်ခြင်း တည်းဟူသော အပြစ်ဒဏ်အား (S)တန်းမှ မောင်သန့်ဇင် ဆွတ်ခူးဖူးသောကြောင့်ပါ။

ဆရာမကိုလည်း ဆံပင်မဆွဲပါဘူး။ မုန့်ဈေးတန်းကိုလည်း မီးမရှို့ပါဘူး။ 😥 ကိစ္စကတော့ ပေသီးပါ။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကို ကျူရှင်မှာ ကျွန်တော်က ပေသီးဝယ်ခိုင်းတယ်။ သူက ဆော့လို့ကောင်းတယ် ပြောတာကိုး။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း နောက်တစ်ယောက် (သူကို့ မောင်ခကွေးလို့ နာမည်ပေးမယ်။ ဟို… ကျွန်တော်ဝယ်ခိုင်းတဲ့ သူငယ်ချင်းကိုတော့ မောင်ကကြီးပေါ့။) အင်း.. အဲ့ဒီ မောင်ခကွေးကလည်း မောင်ကကြီးကို တစ်ထုပ် ဝယ်ခဲ့ပါတဲ့။

မောင်ကကြီးက ဝယ်လာပါတယ်။ ကျောင်းကို ဝယ်လာတာ။ အဲ့တာကို မောင်ခကွေးက တစ်ထုပ်ကို ဖောက်လိုက်ပါတယ်။ (ချက်ချင်းဆော့ချင်လို့ နေမှာ။) မောင်ခကွေးက ဖောက်ပြီး ကောင်းကောင်း မဆော့ပါဘူး။ ဆရာမ စာရေးနေတဲ့ WhiteBoard ကို လှမ်းပေါက်ပါတယ်။ စာအုပ်တွေထဲကလို ပြောရင်တော့ ရာဇဝတ်အိုးကို ဒုတ်နဲ့ထိုးမိခြင်းပေါ့။

တစ်တန်းလုံး (မိန်းကလေးတွေရော) ခုံပေါ်တက်ရပြီး တစ်ခန်းလုံးကို (ပိုက်စိပ်တိုက်) ရှာပါတယ်။ မမိ, ရှိမလား။ မိတော့ ဘယ်သူတွေလဲတဲ့။ ကကြီးနဲ့ ခကွေးက ဝန်ခံရတော့တာပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း ဖြောင့်ချက်ပေးလိုက်ရပါတယ်။ ဒါနဲ့ ဆရာကြီးရဲ့ ရုံးခန်းထဲ မရောက်ခင် ဆယ်တန်းအတန်းမှူး (လို့ထင်ရတဲ့) ဆရာတစ်ယောက်က စစ်ပါတယ်။ (ကျွန်တော်တို့ ဝန်ခံပြီးမှကို စစ်သေးတာ။)

ဘာလို့ ယူလာတာလဲဆိုတော့ ဆော့မလို့လို့ ဖြေရင်လည်း ရွဲ့ရာကျတော့မယ်။ ဒီဆရာနဲ့တော့ ခက်ပါတယ်။ ဘေးကဆရာမက ဘေးမှာရပ်ပြီး ဘေးတီးပါတယ်။ ဒါက ပေသီးတဲ့။ ရှင်းသွားတာပဲ သူပြောမှ။ သူဆိုလိုချင်တာက ဒါ အထိတ်တလန့် ဖြစ်အောင်လုပ်တယ်ပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း ဝင်ပြောရတော့တယ်။ ဆရာမ ကိုယ်တိုင်ဖောက်ကြည့်ပါလို့။ အသံမကျယ်ဘူးလို့။ ဆိုတော့ ဆရာမက ဒေါသနဲ့ “အောင်မယ်၊ ငါ့ကို မလေးမစား။” တဲ့။ ကြည့်ရတာ ဆော့ချင်ရက် လက်တို့ ဖြစ်သွားတယ် ထင်ပါတယ်။ ဆရာရှိနေတော့ ယူဖောက်ကြည့်လို့လဲ မကောင်းဘူးလေ။

အဲ့တာနဲ့ပဲ ကျောင်း(၂)ပတ် အနားခံလိုက်ရပါတယ်။ ပေသီးထုပ်လည်း Confiscate လိုက်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီအထုပ်ကို လက်နဲ့တောင် မထိလိုက်ရပါဘူး။

(ကျွန်တော်ရေးတဲ့ ဒီစာမှာ ဆရာ၊ဆရာမတွေကို အဂါရဝသင့်စေမယ်ဆိုရင်တော့ ခွင့်လွှတ်စေချင်ပါတယ်။ မခံချင်လို့ပါ။ မှန်ပါတယ်။ WhiteBoard ကို ပေသီးနဲ့ ပစ်တာ အင်မတန် ရိုင်းတဲ့ အပြုအမူပါ။ ကျွန်တော်တို့က ဒီကိစမှာ ပတ်သက်နေရုံနဲ့ ဒီလိုအပြုအမူကို အားပေးအားမြောက် လုပ်မယ်လို့ ယူဆတာတော့ မကောင်းဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ ၃ ယောက်လုံး ၂ ပတ်နားလိုက်ရပါတယ်။

ဒီလိုပြောတော့ ကျွန်တော်တို့က လူပေလူတေလေးတွေ ကျနေတာပဲ။ ပြောရမယ်ဆိုရင်၊ မောင်ကကြီးက English စာအရမ်းကောင်းတဲ့ အတန်းထဲ Top Student တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ကို ဝယ်ခိုင်းတော့တောင် သူက ပြောသေးတယ်။ “ငါ့အမေက ငါ့ကို နေ့တိုင်း တစ်ထုပ်ဝယ်ပေးတယ်” တဲ့။

ကျွန်တော်တွေးမိတာက ဆရာမတွေ ဒီကိစ္စကို သေသေချာချာ သုံးသပ်ရဲ့လား ဆိုတာပါ။ “ငါတို့ကို ရိုသေနေရမယ်” နဲ့ “ငါတို့ကို ကြောက်နေရမယ်” ဆိုတဲ့ မတူတဲ့ အယူအဆ နှစ်ခုကို ရောပစ်လိုက်ကြတယ်။ ဆရာမက “နည်းနည်းမှ မလှုပ်နဲ့” ဆိုလို့ ဒူးအောက်မှာ ကျောက်ခဲလေး ဝင်နေတာကိုတောင် နေရမရွှေ့ရဲတဲ့၊ ဒူးထောက်အပြစ်ပေးတာကို ချွေးဒီးဒီးကျခံနေရတဲ့၊ မူလတန်း ကျောင်းသူလေး အကြောင်း ကို ဆရာမောင်သစ်ဆင်းရဲ့ ကြောက်စိတ် ဆိုတဲ့ စာအုပ်မှာ ဖတ်နိုင်ပါတယ်။)

ဆရာ၊ ဆရာမများအား ချစ်ကြောက်ရိုသေလျက်၊ သတိရလျက်
mgthantzin

ရန်ကုန်မှာ ထုတ်တဲ့ ဂျာနယ်တချို့ဖတ်ခွင့်ရလို့ ဟိုလှန်ဒီလှန် လုပ်တော့ ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံတွေ့တယ်။ တရုတ်နိုင်ငံက မူလတန်း ကျောင်းသူလေး တစ်ယောက် ကျောင်းသားလေးတွေ ကြားထဲမှာ ထိုင်နေတာကို ရိုက်ထားတာပါ။ အတန်းထဲမှာ ယောကျာ်းလေး ၃၉ ယောက်ရှိပြီး မိန်းကလေး ၈ ယောက်သာ ရှိပါသတဲ့။ နောက်ပြီး အဲ့ဒီ ရှားရှားပါးပါး မိန်းကလေးတွေကလည်း ယောကျာ်းလေးတွေကို အတုယူပြီး ရန်လိုစိတ်လေးတွေ ဝင်နေကြပါတယ်တဲ့။

ဒီလိုဖြစ်ရတာက တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ မွေးခွင့်ပြုမှုကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ တရုတ်လူမျိုး မိသားစုတွေကလည်း ယောကျာ်းလေးကိုပဲ ဦးစားပေးယူပြီး မိန်းကလေးဆိုရင် ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချတာမျိုးလုပ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ဖတ်တဲ့ ဂျာနယ်က ဒါဟာ တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ လူမျိုး(မိသားစု)ထိန်းသိမ်းရေးကြောင့်လို့ မယူဆပဲ ယောကျာ်းလေးမွေးရင် မိဘတွေ အသက်ကြီးလာရင် ပိုအားကိုးရလို့ပါတဲ့။

အကျိုးဆက်အားဖြစ် ၂၀၂၀ ခုနှစ်ကျရင် လူပျိုကြီးပေါင်း သန်း ၃၀ ဖြစ်လာနိုင်တယ်တဲ့။ တရုတ်အစိုးရလည်း သနားဖို့ကောင်းပါတယ်။ အဲ့ဒီလိုမှ မလုပ်လဲ လူဦးရေထိန်းသိမ်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ရှေ့တိုးမရ၊ နောက်ဆုတ်မရကြီးပါ။

တဆက်ထဲ စဉ်းစားမိတာက စင်္ကာပူပါ။ ကလေးမွေးတာ နည်းနေလို့ ကလေး ၃ ယောက်မွေးရင်ဖြင့် မိဘတွေမှာ အကျိုးခံစားခွင့်တွေ ပေးမယ်ဆိုတာမျိုး လုပ်လာပါတယ်။ ကျွန်တော်စဉ်းစားနေတာက အဲ့ဒီ့ ဟိုလူပျိုကြီးတွေကို ဒီကို လာခိုင်းလိ်ုက်မယ်၊ စင်္ကာပူနိုင်ငံသူ (ကျွန်တော်တို့အခေါ် စလုံးမ) တွေနဲ့ ယူကြမယ်ဆိုရင်..

သူများသားသမီးကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း ပြောတာမဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းရဲ့ Director ကိုယ်တိုင်က ကျွန်တော်တို့ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားရှိပါတယ်။

ဒီနှစ် ငါ နိုင်ငံခြားကျောင်းသားတွေကို အရင်နှစ်တွေထက် ပိုခေါ်ခဲ့တယ်။ ဘာလို့ဆို မင်းတို့က တော်လို့။ မင်းတို့ ကျောင်းပြီးရင် ဒီမှာပဲ အလုပ်လုပ်ကြပါ။ ဒီက မိန်းကလေးတွေနဲ့ပဲ လက်ထပ်ကြပါ။

တဲ့။ ကျွန်တော် လိမ်လည်း မပြောဘူး။ ပိုလည်း မပြောဘူး။ အဲ့ဒီအတိုင်းကို ပြောသွားတာပါ။ ဒီမှာ အပြီး အခြေချပါဆိုတဲ့ သဘောပေါ့ဗျာ။ ဆက်သာ တွေးကြည့်ကြပါတော့…