ငြင်းခြင်းဆိုလို့ ကောင်မလေးတွေ ငြင်းတာလို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့။ ငြင်းခုန်ခြင်းလို့ ပြောတာပါ။ သေသေချာချာ ပြန်စမ်းစစ်လိုက်တော့ လူတွေ ငြင်းနေတဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုး ရှိနေပါတယ်။

– ရိုးရိုးငြင်းခြင်း

မိမိမှန်သည် ထင်၍လည်းကောင်း၊ တဖက်စကား အနည်းငယ်(သို့မဟုတ် လုံးဝ) လွဲမှားနေသည်ဟု ယုံကြည်၍လည်းကောင်း ငြင်းခြင်းပါ။ ပုံမှန် တွေ့ရမြင်နေရတဲ့ ငြင်းခြင်းမျိုးတွေပါ။

– ဝါအရငြင်းခြင်း

နောက်လိုက်ငယ်သားစကားကို နားယောင်သည် ဖြစ်မှာ စိုး၍ မိမိစကား အတည်ဖြစ်ခြင်းငှာ သိက္ခာမကျအောင် ငြင်းဆိုခြင်းပါ။ (တခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးစိတ် အလိုလို ဝင်ပြီး အလိုလို ငြင်းနေတတ်သည်မျိုးလည်း ရှိသေးသည်။)

– စိတ်ဝင်စားမှုရလို၍ ငြင်းခြင်း

လူသာမန်များ စဉ်းစားခဲသည့် အမြင်ဖက်မှ စွဲကိုင်ငြင်းဆိုခြင်းဖြင့် လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရယူရန်ပြုခြင်း။

– လူရာဝင်ရုံငြင်းခြင်း

စကားဝိုင်းထဲ စကားမပြောပဲနေလျှင် “မိမိငတုံး”ဟု လူတွေထင်မည်စိုး၍ ငြင်းခြင်းမျိုး။

– တစ်ဖက်သား၏ တုံ့ပြန်မှုကို သိလို၍ ငြင်းခြင်း

အနိုင်အရှုံးဆိုသည်ထက် တစ်ဖက်သား မည်သို့ပြုမူမည်ကို လေ့လာရန် (သူလက်မခံနိုင်လောက်သည့်) အမြင်တစ်ခုဖြင့် Invoke လုပ်ခြင်းပါ။ (တခါတလေ မိမိ၏ သဘောထားအမှန်ပင် ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မည်။)

– ပျင်း၍ ငြင်းခြင်း

ပျင်းပျင်းရှိ၍ စကားပြောရပြီးရော ငြင်းခြင်း။ (ငြင်းဖို့ Instinct ပါလာသူတွေမှာ တစ်ခါတစ်လေ တွေ့ဖူးတယ်။)

– ပျော်၍ ငြင်းခြင်း

တဖက်လူ မခံချင်အောင် စလို၍ သူလက်မခံနိုင်သည့် အမြင်အား စင်တင်ပြီး အပြန်အလှန် ငြင်းခြင်း။

လူတွေ မည်သို့ ငြင်းနေပါစေ

… … … … … … … … …

ကမ္ဘာ့အသက်အကြီးဆုံး စာရင်းဝင် အဖိုးကြီးကို သတင်းထောက်လူငယ်က တွေ့ဆုံခန်းလုပ်တော့ မေးတယ်။

လူငယ်။ ။အဖိုး ဒီလောက်အသက်ရှည်အောင် ဘယ်လိုနေထိုင်ခဲ့သလဲ။ ဘာတွေ စားသောက်ခဲ့သလဲ။
အဖိုး။ ။အဖိုး ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မလုပ်ပါဘူး။ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဖိုးတသက်တာမှ ငြင်းတာခုန်တာ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဖူးဘူး။
လူငယ်။ ။(မယုံကြည်ဟန်ဖြင့်)အဖိုးရာ… ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ။
အဖိုး။ ။ဟုတ်တယ်… သား။ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

တဲ့။ ကဲ ကျွန်တော်တို့ အသက်တိုချင်တိုပါစေ… ဆက်ငြင်းကြရအောင်ဗျာ… =)

အပိုင်း(၁) ကို ဒီနေရာ မှာ ဖတ်နိုင်ပါတယ်။

အသံတိုးတိုး နဲ့ ခပ်အေးအေး စကားပြော တတ်တဲ့ ယောကျာ်းလေး တစ်ယောက်ကို-

ပထမမိန်းကလေးက

ဘယ်လိုကောင်မှန်းမသိဘူး။ အိညောင် အိညောင် နဲ့ ဘာတွေ ပြောနေမှန်းမသိဘူး။ စိတ်ညစ်ဖို့ ကောင်းတယ်။

တဲ့။

ဒုတိယမိန်းကလေးကတော့

သူပုံက သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ဟ။ စကားပြောရင်လည်း နူးနူးညံ့ညံ့နဲ့။ ကြင်နာမယ့် ပုံပဲ။

တဲ့။

သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆန့်ကျင်နေတဲ့ ဒီအပြောနှစ်ခုရဲ့ အခြေခံ အကြောင်းတရားတွေကတော့

၁) Perception (စိတ်ထဲမှာ ကြိုရှိနေတဲ့ [အမှန်တရားလို့လက်ခံထားတဲ့] သတ်မှတ်ချက်)

စိတ်ထဲမှာ ယောကျာ်းလေးဆိုတာ အသံကျယ်ကျယ်လောင်လောင် နဲ့ ကိုယ်ပြောချင်တာကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တင်ပြရဲမှ အားကိုးလောက်တဲ့ ယောကျာ်းဆိုတာနဲ့ ညင်ညင်သာသာ ပြောဆိုမှ ကြင်နာတတ်တဲ့၊ ခင်မင်တွယ်တာစရာ ကောင်းတဲ့ ယောကျာ်းရယ်လို့ အမြင်ကွဲတာဟာ မသိစိတ်က ကြိုသတ်မှတ်ထားတဲ့ အချက်တွေ ကြောင့်ဖြစ်ပါတယ်။

ဥပမာ။ ရှေ့သိပ်ထွက်လွန်းတဲ့ မိန်းကလေးကို မြန်မာယဉ်ကျေးမှု ပေတံဆိုတဲ့ ကြိုတင်လက်ခံထားတဲ့ Perception တွေနဲ့ ယှဉ်ထိုးကြည့်ပြီး ဒီမိန်းကလေးက လက်လွတ်စပယ်လေး လို့ ဝေဖန်သတ်မှတ်လိုက်တာမျိုးပါ။ သူဘာကြောင့် ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ဦးဆောင်နေရတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို နားမလည်ပေးခင်မှာပဲ တစ်ဖက်သက် သတ်မှတ်လိုက်တာပါ။ ကြောက်ဖို့ကောင်းပါတယ်။ Perception က ကိုယ့်ကို မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ပေးနိုင်ရင်တော့ ကောင်းပါတယ်။ မပေးနိုင်ရင် ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ့ မကောင်းတဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ခံစားရနိုင်ပါတယ်။ ကားလမ်းပေါ် ဆင်းပြီး ဘောလုံးကန်ရင် ကားတိုက်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ကြီးတယ်ဆိုတဲ့ ကိုယ့်ယုံကြည်ချက်ကြောင့် ကိုယ့်သားတစ်ယောက် ထူးချွန်တဲ့ အားကစားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ခွင့် မရှိတော့တာဟာ နိုင်ငံအနေနဲ့ပါ ဆုံးရှုံးမှုရှိပါတယ်။ Perception ရဲ့ မကောင်းတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပါ။

၂) Criteria (စိတ်ထဲက သတ်မှတ်ထားတဲ့ စံသတ်မှတ်ချက်)

အပေါ်မှာ ပြောခဲ့တဲ့ Perception က မွေးဖွားလာတဲ့ စံသတ်မှတ်ချက်တွေပါ။ Criteria ကို ရုပ်သဘော ရှင်းပြရရင်-

ဆိုပါစို့။ အိမ်တစ်အိမ်က ဟင်းချက်ရင် ဆားအထည့် များတယ်။ ဒုတိယတစ်အိမ်က ပြောတယ်။ နင်တို့ အရမ်း အလေးစား တာပဲတဲ့။ ပထမအိမ်က ပြန်ပြောတယ်။ နင်တို့ချက်တာတွေလည်း ငါတို့ မစားတတ်ပါဘူး။ ပေါ့ပျက်ပျက်နဲ့ တဲ့။

နောက်ဥပမာတစ်ခု။ ကပ်စေးတယ်လို့ လူအများက သတ်မှတ်ခံထားရတဲ့ လူတစ်ယောက်ကတော့ “မပြုန်းတီးရအောင်လို့ ချွေတာ တာပါ” လို့ ပြန်ဖြေရှင်းမှာပဲ။ ဘာလို့ဆို သူက သူများတွေဟာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဖြုန်းတီးနေကြတယ် လို့ (တကယ်ကို) မြင်နေလို့ပါ။ ဘယ်လောက်သုံးသင့်တယ် ဆိုတဲ့ စံသတ်မှတ်ချက်က တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မတူနိုင်ပါဘူး။

ငယ်ငယ်လေးထဲက စည်းကမ်းရှိမှ တိုးတက်မယ် ဆိုတဲ့ အယူအဆကို မိဘတွေဆီက ရခဲ့တဲ့ ကလေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို စည်းကမ်းအရမ်းကြီးတယ်သူလို့ ထင်နေတာ မမှားပါဘူး။ ဒါပေမယ့်လည်း သူ့ထက် စနစ်ပိုကျတဲ့ စည်းကမ်းပိုကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်က “ဟာ… မင်းစည်းကမ်း မရှိလိုက်တာကွာ” လို့ပြောရင် အဲ့ဒီကလေး ခံနိုင်ပါ့မလား။ စဉ်းစားစရာ ပါပဲ။ လူတွေက ကိုယ်ပိုင်သံစဉ်တွေနဲ့တော့ အသံကောင်း နေကြတာချည်းပဲ။ ကိုယ့်စံသတ်မှတ်ချက် တွေနဲ့ ကိုယ်ဟာ လူတော်လူကောင်းလို့ ထင်ထင်နေတတ်ကြပါတယ်။ လောကကြီးက အမှန်တကယ် ကိုယ့်ကို ဘယ်လို သတ်မှတ်နေသလဲ။…

၃) Life Style (လူနေမှု ဟန်ပုံစံ)

Life Style က Perception နဲ့အတူ Criteria ကိုပါ ပြောင်းလဲစေပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်၊ မိဘဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်း၊ ပညာရေး၊ ဓနပိုင်ဆိုင်မှု၊ ငွေကြေးသုံးစွဲမှု ပုံစံ၊ ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ ပုံစံ စတဲ့ စတဲ့ စတဲ့ အရာတွေပေါ်လိုက်ပြီး Life Style က ပြောင်းလဲပါတယ်။

ဥပမာပေးပါရစေ။ အနောက်တိုင်းယဉ်ကျေးမှုမှာ ကြီးပြင်းလာတဲ့ မြန်မာမိန်းကလေး တစ်ယောက်အတွက် ညည့်နက်သန်းခေါင် ယောကျာ်းလေးမိတ်ဆွေနဲ့ Night Club တက်တာကို သူ့ရဲ့ အုပ်ထိန်းသူတွေက ဘာမှမပြောပေမယ့် မြန်မာပြည်မှာဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီမိန်းကလေး သွားပါပြီ။ ရစရာတောင် မကျန်လောက်ပါဘူး။ ဒါကတော့ ယဉ်ကျေးမှုတွန်းတိုက်ခြင်းလဲ တစိတ်တဒေသပါသွားပါပြီ။

မြန်မာပြည်က မိဘအုပ်ထိန်းသူက ပြောပါလိမ့်မယ်။ ဒီမိန်းကလေး ပျက်စီးမှာပေါ့တဲ့။ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ စဉ်းစားရပါလိ့မ်မယ်။ ဟုတ်ကောင်းဟုတ်လိမ့်မယ်။ မိန်းကလေးဆိုတာ အားနွဲ့သူလို့ လက်ခံထားကြတာကိုး။

ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါဆို အနောက်တိုင်းရောက်နေတဲ့ မြန်မာလူမျိုး မိဘအုပ်ထိန်းသူတွေက ဘာလို့ ခွင့်ပြုတာလဲ။ အနောက်တိုင်းယဉ်ကျေးမှုကို အထင်ကြီးလို့လား။ အဲ့လို ပြောရင်တော့ ရန်တွေ ထဖြစ်ကုန်ကြပါလိ့မ်မယ်။ သူတို့မှာလည်း ခိုင်လုံတဲ့အကျိုးအကြောင်းရှိလို့ပါ။ ဒါကြောင့်မို့ ခွင့်ပြုတာပါ။

ဥပမာ။ ၁၈ နှစ် (သို့) ၂၁ နှစ်ပြည့်ပြီးလို့ ကိုယ့်ကြမ®ာကိုယ် ဖန်တီးခိုင်းတာမျိုးပါ။ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်ပြီး ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက် ကိုယ်ချ။ ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲကိုလည်း ကိုယ်ပဲခံ ဆိုတဲ့ ဘဝသင်ရိုးညွှန်းတမ်းအတိုင်း သင်ပေးတာပါဆိုရင် မြန်မာပြည်က မိဘ အုပ်ထိန်းသူတွေအနေနဲ့ ဘာပြောကြပါမလဲ။

ကျွန်မတို့ကတော့ ကိုယ့်သားသမီး လွှတ်မထားနိုင်ပါဘူးပဲ ပြောကြမှာပါပဲ။ အမြင်နှစ်ခုက အရမ်းကို ဆန့်ကျင်နေလို့ပါ။ တစ်ထစ်လျှော့ပြီး အပြန်အလှန် စဉ်းစားပေးကြရင်တော့ နှစ်ဖက်အကျိုးရှိပါလိမ့်မယ်။

“မောင်သန့်ဇင် မင်းကရော ဘယ်ယဉ်ကျေးမှုဘက်က ရပ်မှာလဲ” လို့ မေးကြမလားဟင်။ နှစ်ဖက်လုံးဘက်က နားလည်ပေးနိုင်မယ်ဆုရင် ဘယ်ဘက်ကမှ ရပ်ပြီး “ငါတို့မှန်တယ်” အော်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး လို့ပဲ ပြောပါရစေတော့… ခင်ဗျာ။

လောကကြီးမှာ ကိစ္စတစ်ခုကို အမြင်တစ်ဖက်ကထက် ပိုစဉ်းစားစမ်းပါဟာ တဲ့။ ကျွန်တော် ၆ တန်းလောက်က မြန်မာပြည်အထက်ပိုင်း *မြို့လေးတစ်မြို့ကို ခရီးထွက်တော့ အဲ့ဒီမြို့လေးရဲ့ ဘောလုံးကွင်းထဲမှာ ကျွန်တော့်အစ်မက ကျွန်တော့်ကို ဆုံးမတဲ့ စကားပါ။ ကျွန်တော်ကြောင့် ပြဿနာတစ်ခု တတ်လို့ပါ။

ဦးနှောက်ကပဲ အရာရာကို မှတ်နေတဲ့ အချိန်မို့လား မသိဘူး။ ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲစွဲသွားပါတယ်။

ဒုတိယအကြောင်းအရာ… ကျွန်တော့်တို့ ငယ်ငယ်တုန်းက (၈တန်းလောက်က စပြီး) ရေးပေးပါ စာအုပ်လေးတွေ ခေတ်စားလာပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း လှည့်ပတ်ရေးခိုင်းကြတာပေါ့ဗျာ။ အဲ့ဒီမှာ ပါတဲ့ ကွက်လပ်တစ်ခုက “ဘဝမှာ အရေးကြီးဆုံးက” ဘာလဲတဲ့။ ကျွန်တော် နောက်တီးနောက်တောက်မလုပ်ပဲ တည်တည်တံ့တံ့ ရေးမယ်ဆိုရင် “နားလည်မှု” လို့ ကျွန်တော် ရေးပေးလေ့ရှိပါတယ်။

ဒုတိယအမြင် နဲ့ နားလည်မှုက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို စိုးမိုးစေခဲ့လဲ။ ကျွန်တော်က အရမ်းအစသန်ပါတယ်။ ခင်တဲ့ သူငယ်ချင်းဆို ပိုနောက်တယ်။ ဒါပေမယ့် တချို့က နည်းနည်းပြောရင် များများစိတ်ဆိုး တတ်ပါတယ်။ နားမလည်ပေးကြပါဘူး။ ချစ်လို့၊ ခင်လို့ စတာကို။ ကျွန်တော် လွန်တယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်သုူတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွား မထိခိုက်ဘူး။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဆိုတာလဲ အကြာကြီးပေးထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ လေးလေးနက်နက် ပြန်တောင်းပန်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် ခွင့်မလွှတ်ချင်ကြဘူး။ ကလေးတုန်းက ကိစ္စတွေပါ။ အခုတော့လည်း ပြုံးစရာလေးတွေပေါ့။

ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီတုန်းကတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် စိတ်ဆိုးရင် ကျွန်တော် ဂနာမငြိမ်တော့ဘူး။ စိတ်လုံးဝမကောင်းဘူး။ စိတ်ကျေနပ်တဲ့အထိ ပြန်တောင်းပန်တတ်တယ်။ (အခုတော့ အဲ့တာတွေ ရှိတော့ဘူး။) ဆယ်တန်းပြီးတဲ့အချိန်မှာ အဲ့တာတွေ ပြန်စဉ်းစားတော့ ကလေးအရမ်းဆန်သလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဘာကြောင့် ဒီပြဿနာတွေ ဖြစ်တာလဲ။ အရင်းခံကို စဉ်းစားကြည့်တော့ အပြန်အလှန်နားလည်မှု(Mutual Understanding) မရှိတာကို သွားတွေ့ရတယ်။ ကျွန်တော်က ငါကပဲ နားလည်ပေးနေရတယ်။ သူတို့က ပြန်နားမလည် ပေးကြဘူးလို့ စွပ်စွဲနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အပြန်အလှန်ပွင့်လင်းမှု(Mutual Transparency) မရှိပါပဲနဲ့ ကျွန်တော်က သွားသွား ကလိတာလဲ ကျွန်တော့်အမှား တစ်ခုပါပဲ။

စကားလုံးကြီးကြီးတွေနဲ့ ပိမသွားပါနဲ့ဗျာ… အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက စားဝတ်နေရေးလိုပဲ ဘဝအတွက် မရှိမဖြစ်ပါ။ လူမှုဝန်းကျင်အတွက် လူတွေနဲ့အတူ လက်တွဲအလုပ်လုပ်တဲ့ ကိစ္စတွေမှာ အဲ့တာတွေက အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်။ အဲ့တာတွေကို ဘယ်လို တည်ဆောက်မလဲ။ ဆရာကြီးလုပ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်လက်ခံထားတဲ့ ခံယူချက်ကို ပြောပြချင်လို့ပါ။

အဲ့တာတွေကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက်… ကျွန်တော်တို့မှာ ဒုတိယအမြင်ကို မြင်တတ်ဖို့၊ အဲ့ဒီအမြင်ကို လက်ခံတတ်ဖို့၊ လိုအပ်ပါတယ်။

ကိုယ်နဲ့ နောက်လူတစ်ယောက် ပဋိပက္ခဖြစ်လာပြီဆိုရင် (ကျွန်တော့်သဘောက) ကိုယ့်ရဲ့ အထင်အမြင်အယူအဆတွေ တစ်ဖက်လူ အတင်း လက်ခံလာအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ အယူအဆ ဆန့်ကျင်နေလို့ကို သဘောထားချင်းမတိုက်ဆိုင်ကြတာ။ အတင်းလက်ခံခိုင်းလို့ကတော့ အလကားပဲ။ ကျွန်တော်လုပ်သင့်တာက သူဘာကြောင့် ဒီလိုအယူအဆတွေ တင်ပြနေတာလဲ။ သေချာမေးရပါမယ်။ သူလည်း သူမှန်တယ်ထင်လို့ ပြောနေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သူက ဘာကြောင့် မှန်တယ်ထင်တာလဲ။ ကိုယ်နဲ့ ဘာတွေ ကွဲလွဲနေတာလဲ။ *သေချာ အလယ်အလတ်ကျကျ၊ ဓမ္မဓိဌာန်မှန်မှန် သုံးသပ်ရပါမယ်။* အဲ့ဒီလို သုံးသပ်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာ တစ်ဖက်လူအမြင်ကို လက်ခံလို့ ရလာတာမျိုးဖြစ်တတ်ပါတယ်။ အဲ့တာ “ဒုတိယအမြင်” ကို လက်ခံခြင်းပါ။

ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီလို သုံးသပ်ပြီးမှ ကိုယ့်အမြင်က ပိုယုတ္တိရှိတယ်။ ပိုသဘာဝကျတယ်။ ပိုဖြစ်သင့်တယ် ဆိုရင်တော့… ကိုယ့်အမြင်ကိုု ကိုယ်ဘာကြောင့် ဒီလိုတွေးရတယ်။ ဆိုတာကို အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြပြီး ကိုယ့်အမြင်ရဲ့ အားသာချက်တွေ၊ လူအများလက်ခံမှုတွေကို ချပြပါ။ အဲ့ဒီလို ပြောပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ အတွေးမှာ ရှိနေတဲ့ အားနည်းချက်တွေ၊ မဖြစ်နိင်မှုတွေကိုု စောင်းပါးရိပ်ချေ ထောက်ပြပါ။ မင်းမှားတယ် လို့ တိုက်ရိုက်ကြီး ပြောတာမျိုးထက် အများကြီး အဆင်ပြေတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ အဲ့တာက “ဒုတိယအမြင်” ကို သူ မြင်သာအောင် ဖန်တီးပေးတာပါ။

ဒီလိုလုပ်တာဟာ … ပညာတတ်ဆန်ဆန်၊ လူကြီးလူကောင်းပီပီ ပြဿနာတစ်ခုကို နှစ်ဦးသဘောတူ ဆွေးနွေးတဲ့သဘောလို့ပဲ ထင်ပါတယ်။ ကိုယ်အလျှော့ပေးဖို့လဲ ဝင်မလေးသင့်ပါဘူး။ တစ်ဖက်လူအမြင်က မှန်ကန်နေတယ်လို့ ထင်ရင်တော့ လက်ခံသုံးစွဲဖို့အတွက် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်ရပါမယ်။

၁၉ နှစ်ကျော်ကျော် (ခပ်အူအူ) ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်ရဲ့ တောင်တွေးမြောက်တွေး အိုင်ဒီယာများသာ ဖြစ်ပါကြောင်း။

ဒါပေမယ့်လည်း ဒီအယူအဆတွေကို နည်းနည်းလက်ခံနိုင်တယ်ဆိုရင် ဒုတိယအမြင် နဲ့ နားလည်မှု (၂) ကို ဆက်ဖတ်ပေးပါလို့ တောင်းဆိုပါရစေခင်ဗျာ။